Nasz husky - pielęgnacja i wychowanie
Pamiętając o tym, że husky nie jest typowym przedstawicielem rodziny Canis familiaris trzeba najpierw zdefiniować pojęcie "wychowania", czy jak kto woli - szkolenia. Nie można postępować z husky tak jak z owczarkiem czy psem stróżującym, dlatego nie wszystkie książki poświęcone ogólnie szkoleniu psów można wprowadzać w czyn. Na pewno nie można wymagać od husky bezwzględnego posłuszeństwa - przychodzenia na każdorazowe zawołanie, bezwzględnego chodzenia przy nodze. Jeśli się to nam uda, bardziej prawdopodobny jest przypadek niż pojęcie wyszkolonego husky. Komendy takie jak siad, waruj rewelacyjnie będą wykonywane w domu, w zamian za ciasteczko - na dworze sporadycznie, a dokładniej wtedy kiedy nasz husky nie będzie miał nic innego do roboty, co nieczęsto się zdarza. Co więcej - husky musi rozumieć i widzieć sens wykonywanych poleceń...
Bardzo ważny jest czas poświęcany psu, trzeba go przeznaczyć dla czworonoga jak najwięcej by zbudować silną więź łączącą obie strony. Dla husky jest to ważne, bo jak wiadomo jest to pies stadny. W wychowaniu husky najważniejsze są cierpliwość, konsekwencja i opanowanie. Nie można sobie pozwolić na wrzaski czy bicie nieposłusznego (naszym zdaniem) psa. Zachowanie husky trzeba kształtować od samych początków, nie można ulec niewinnie wyglądającym szczeniakom i dać im "na jakiś czas" spokój. Husky to rasa szalenie inteligentna - wykorzysta słabość swojego pana jak tylko się da. Koniecznie zatem trzeba stać się dla psa autorytetem i przewodnikiem stada. Tylko wtedy husky bardziej będzie cenił towarzystwo właściciela od swobodnego życia. Przy ukazywaniu swojej wyższości nad psem trzeba używać raczej perswazji i wykazać się pomysłowością bo husky szybko może się zrazić, a nawet obrazić jeśli spotkają go jakieś "nieprzyjemności". Przy szkoleniu husky często zbawienne okazuje się jego łakomstwo - dużo rzeczy jest w stanie zrobić za pyszny smakołyk. I to można wykorzystać przy nauce przychodzenia na zawołanie. Pamiętajmy o tym, aby pies nie kojarzył wykonania tej komendy z jednoznacznym powrotem do domu wg schematu: "słyszę "chodź" więc przychodzę, zapinają smycz i wracamy do domu". Podobnie w sytuacji gdy pies będzie nam nieposłuszny i jakimś sposobem (cudem) uda się nam go złapać, kiedy poniosą nas emocje i zaczniemy na niego krzyczeć, trudno wymagać potem chętnego wracania na zawołanie. W nauce tej komendy dobrze jest wykorzystać długą, kilkunastometrową linkę i często wybierać się na otwarte przestrzenie. Mały szczeniak nie jest jeszcze tak pewny siebie jak młodzik i zazwyczaj stara się pilnować swoich właścicieli. Możemy utrwalić w nim ten odruch, często chowając się za drzewa, kamienie, w wysokiej trawie tak aby pies sam musiał nas odnaleźć.
Specyficzne są też stosunki husky z innymi psami. Nie są to psy agresywne, wręcz przeciwnie - lubią towarzystwo innych. Częste kontakty z innymi psami różnych rozmiarów i charakterów nauczą psa życia w psiej społeczności. Świeżo upieczeni właściciele szczeniąt husky często popełniają poważny błąd biorąc malucha na ręce gdy zmierza w jego kierunku inny pies, większy lub groźnie wyglądający. Postępując tak na pewno nie wychowamy odpowiednio husky.
Husky powinien odróżniać pracę w zaprzęgu od zwyczajnego spaceru. Ucząc psa chodzenia na smyczy tak, aby nie utwierdzać otoczenia w przekonaniu, że to husky wyprowadza swojego pana na spacer.
Aby nasz Husky był szczęśliwy musi biegać. Nie luzem po łąkach, bo bieganie bez celu szybko mu się nudzi i zajmie się raczej kopaniem dołków czy polowaniem na gryzonie i ptactwo. Aby zachować sportową sylwetkę i być husky nie tylko z nazwy pies powinien pracować w zaprzęgu. Zaprzęg to nie tylko 8 psów i sanie/wózek - to także jeden pies i właściciel na rowerze. Najlepiej jeśli jednak psy są dwa - pracują wtedy chętniej, bo na zasadzie rywalizacji. Zazwyczaj mając jednego psa nie chcemy podchodzić do treningu ambicjonalnie, pokonując duże dystanse w krótkim czasie, dlatego towarzysz husky może reprezentować inna rasę, jeśli w okolicy nie znamy innych właścicieli psów zaprzęgowych. Lina przy rowerze koniecznie musi być wyposażona w amortyzator, aby niwelować wszelkie nieprzyjemne szarpnięcia które mogą psa zniechęcać. Dobrze jest też zamontować metalowy wysięgnik nad przednim kołem aby do minimum ograniczyć możliwość wplątania się liny w przednie koło, co zazwyczaj nie kończy się ciekawie. Jeśli chodzi o długość liny nie powinna być ona krótsza niż półtora metra. Lepiej nie przypinać jej do siebie, a do nieruchomej części przodu roweru. Wtedy można przypiąć także linkę asekuracyjną na wszelki wypadek, gdyby lina główna się zerwała.
Jednym z ważnych aspektów posiadania husky są stosunki panujące między nim a małym dzieckiem. Normalny husky, bez żadnych zaburzeń psychiki NIGDY nie zrobi dziecku krzywdy celowo.
Jest to rasa ufna względem domowników, cierpliwie znosi zabawy dzieci. Jednak nie można zapominać, że husky to pies silny i energiczny. W zabawie może skoczyć na dziecko i je niechcący przewrócić lub zadrapać. Absolutnie nie można pozwalać by małe dzieci wyprowadzały husky na spacery, bo wtedy raczej będą przypominać chorągiewkę.KĄPIELE & CZESANIE
Husky posiada gęste, dwuwarstwowe futro zabezpieczające go przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi (wysokie i niskie temperatury, opady). Dlatego bez problemu może mieszkać zarówno w domu jak i na dworze, w budzie. Jeśli nie jest to pies wystawowy zadowoli się czesaniem raz na tydzień, nawet rzadziej. Jedynie w okresie linienia psa trzeba czesać częściej bo gęsty materac martwego włosa może powodować odparzenia. Jednak aby pies mógł wzbudzać zainteresowanie i podziw nie tylko nas samych, ale i otoczenia, w pielęgnacje szaty trzeba włożyć więcej wysiłku. Przed każdą wystawą trzeba psa wykąpać, starannie wysuszyć aby pies się nie odparzył (suszarką albo szczotkowaniem) i wyczesać martwy włos. Dla psów o zdecydowanym kolorze dobrze jest stosować szampony intensyfikujące kolor np. Jean Pierre Hery.
Dla jasnych psów (szarych, bursztynowych) można używać szampony przeznaczone dla psów białych, które usuną wszelkie zażółcenia i przebarwienia. Jeśli wystaw odwiedzamy sporo, kilka w miesiącu można ograniczyć część kąpieli na rzecz suchych szamponów, które zwiększają objętość włosa i usuwają zabrudzenia. Suchy szampon po rozprowadzeniu trzeba starannie wyczesać. Najodpowiedniejsze są szczotki i grzebienie, ale nie ostro zakończone, bo przez gęste futro trudno wyczuć kiedy trafiamy na skórę, a wtedy o skaleczenia czy zadrapania nietrudno. Wiele husky żyjących na wsi ma bardzo gęsto obrośnięte łapy - gdy włos nie ściera się o twarde powierzchnie - do tego stopnia, że kłaczki wystają po bokach co psuje wygląd łapy. Nadmiar włosa lepiej wyciąć, nadając stopie naturalny, owalny kształt. Zarośnięte łapy są mniej "czepne" - pies ślizga się na gładkich nawierzchniach (parkiety, PCV). Gdy pies linieje można stosować preparaty witaminowe, które przyspieszają odbudowę nowego włosa np. Laveta Super. Generalnie, wygląd sierści zależy od żywienia i warunków w jakich pies żyje, a także - uwarunkowań genetycznych. Jak wiadomo różne są typy husky - jedne posiadają gęste futro, nie skrywające jednak sylwetki, inne są długowłose jak collie a jeszcze inne mają bardzo mało podszerstka i czasem określane są mianem husky krótkowłosych. Jeśli chodzi o kąpiele, nie wszystkim psom sprawia to przyjemność. Nawet te, które na widok rzeczki, kałuży, jeziorka dostają szału łazienkę omijają szerokim łukiem. Nierzadko pies chwyta się wszelkich możliwości by opuścić dziwnie wyglądające miejsce, ze wspinaniem się po ścianach włącznie. Aby wanna kojarzyła się psom z czymś przyjemnym, koniecznie trzeba je przyzwyczajać do tego miejsca stopniowo. Koniecznie na dnie wanny trzeba położyć anty-poślizgową matę, bo gęste owłosienie łap husky sprawi, że łapy będą się rozjeżdżać na cztery strony świata. Najpierw - zabawą w pustej wannie, zabawki i smakołyki, potem dopiero nalewamy wody...
Nie trzymamy psa na siłę, jeśli chce wyjść - OK, niech idzie. Lepiej go z wanny wyjąć, niż uczyć wyskakiwania - ze względów bezpieczeństwa głównie, bo poślizg niekontrolowany może się nieciekawie skończyć.
ŻYWIENIE
Dorosłego psa żywi się stosunkowo łatwo, siberiany nie jedzą dużo, dlatego są nazywane "ekonomicznymi psami". Zazwyczaj husky ma dobry apetyt, wykluczając momenty, gdy chcąc przypomnieć właścicielom jaką rasę reprezentuje, urządzi sobie strajk głodowy. Dorosłemu psu można na to pozwolić, jednak szczeniakowi nie bardzo. Psy rozwijają się bardzo szybko, braki w składnikach pokarmowych błyskawicznie mogą odbić się na ich zdrowiu. Skutecznym sposobem na głodówki są albo preparaty zwiększające apetyt np. Citropepsin, lub... konkurencja do miski. Ostatecznie pozostaje nam zabawa z łyżeczką.
Wiele jest szkół, stwierdzeń dotyczących żywienia psów, zwłaszcza zaprzęgowych. Z grubsza właścicieli psów można podzielić na zwolenników karm przemysłowych (suchych), jedzenia domowego i praktykantów systemów kombinowanych. Każdy sposób ma swoje zalety i wady. Wiele jest rodzajów karm suchych, jedne lepsze, drugie gorsze i naprawdę trzeba by poeksperymentować aby stwierdzić, która z nich najlepiej służy naszemu czworonogowi. Niewątpliwie jednak z góry można odrzucić te karmy jakie można kupić w każdym sklepie spożywczym. Lepiej wydać więcej na kompletnie zbilansowaną karmę, niż powodować uszczerbek na zdrowiu. Jeśli decydujemy się na karmę gotową, zbilansowaną nie powinniśmy podawać dodatkowych preparatów witaminowych, bo nadmiar witamin (hiperwitaminoza), a w konsekwencji zaburzenia gospodarki mineralnej organizmu jest równie groźny jak ich niedobór. Dzienne dawki karmy, jakie pies powinien otrzymywać są szczegółowo opisane na każdym opakowaniu karmy. Karmy suche, aby były dobrze trawione muszą być rozmiękczane w żołądku - dlatego producenci dodają do nich sól aby pobudzić pragnienie psów. Rozmiękczona karma może nawet czterokrotnie zwiększyć swoją objętość w żołądku, dlatego nie pozwalajmy by pies zjadał jej ogromne ilości naraz. Wprawdzie skręt żołądka nie jest przypadłością typową dla rasy, jednak nie można i nie warto ryzykować.Drugim sposobem żywienia psów jest jedzenie domowe. Ponieważ trudno samemu zbilansować karmę, tak aby zawierała wszystkie składniki pokarmowe w odpowiednich ilościach, trzeba podawać dodatkowo preparaty witaminowe w ilościach podawanych na etykietach. Konieczny jest cynk, bo niedobory tego pierwiastka są typowe dla psów zaprzęgowych. Objawiają się różowymi przebarwieniami w okolicy pyska - warg i nosa. Podstawą jedzenia domowego powinno być mięso: wołowina, drób i podroby, ryby, jagnięcia, cielęcina itd... Koniecznie musi pochodzić ze sprawdzonego źródła, gdzie mięso jest badane przez lekarzy weterynarii. Wołowinę można podawać także surową. Oprócz mięsa mamy do wyboru szeroką gamę innych produktów. Jednak pies to nie koza, nie może jeść wszystkiego.
Co jest zabronione, a co dozwolone, obrazuje tabelka:
CO WOLNO
CZEGO NIE WOLNO
mięso
wołowina, także surowa, jagnięcina, baranina, cielęcina, ryby, podroby (wątróbki, serca, płuca), kurczaki
surowej wieprzowiny, która może zawierać wirusy powodujące nieuleczalną chorobę Aujeszky, wędliny, kiełbasa!!!
nabiał
gotowane jajka, surowe żółtko, jajecznica, sery, twarożki, jogurty, mleko jeśli nie powoduje biegunki
surowego białka, które wytrąca wit. B z organizmu
owoce
wszystkie, ale nie w nadmiarze
pestki owoców (brzoskwini, moreli itp.)
warzywa
marchew, pietruszka, por, seler,
warzyw kiszonych (ogórki, kapusta), cebuli (niszczy czerwone krwinki), fasoli i innych roślin strączkowych, ziemniaków - skrobia w tej postaci jest nieprzyswajalna
kości
wołowe, cielęce, wieprzowe
drobiowe - łamią się wzdłuż tworząc twarde i niebezpieczne igły
inne
rosół, ryż, makaron, otręby, oleje roślinne, siemię lniane, miód
CZEKOLADA!!!, grzyby
PRZYKŁADOWE POSIŁKI
jajecznica + starta surowa marchewka
twaróg/biały ser + gotowany ryż + krojone/tarte banany
gotowany kurczak/inne mięso + ryż + gotowane, krojone warzywa (marchew, pietruszka, por)
twaróg + miód + tarte jabłko
gotowana wątróbka + jajecznica (szczególnie dla psów pracujących)
gotowane podroby (żołądki,serca,wątróbka) + ryż + gotowane warzywa np.marchew
Trzeci ze sposobów żywienia psów to system kombinowany. Łączy w sobie zalety zbilansowanej suchej karmy i "naturalnego" różnorodnego jedzenia domowego. Psy można karmić jednego dnia sucha karmą, drugiego - domowym lub robić większe odstępy czasowe, lub nawet jednego dnia podawać dwa rodzaje pożywienia. Jedną z dużych zalet takiego karmienia jest fakt, że pies jest przyzwyczajony do każdego rodzaju pokarmu. W razie wyjazdu bez problemu może jeść wygodną w użyciu karmę suchą, a w razie braku jej w sklepie - jedzenie domowe.
Trzeba jednak pamiętać, w przypadku podawania i suchej karmy i jedzenia gotowanego jednego dnia, o tym, aby nie zaburzyć gospodarki mineralno-witaminowej organizmu.
Trzeba zrezygnować z preparatów witaminowych a dzienna dawkę suchej karmy zalecaną przez producenta podzielić na pół.ŻYWIENIE PRACUJĄCYCH PSÓW ZAPRZĘGOWYCH
Dawkę pokarmową psa zaprzęgowego trzeba układać w kilku wersjach, zależnie od rodzaju wykonywanego wysiłku. I tak pies nietrenujący ma dokładnie takie samo zapotrzebowanie jak każda inna rasa porównywalnej wielkości (ok.1000-1200kcal dziennie). Kiedy obciążenie treningiem wzrasta, zwiększyć trzeba także ilość i jakość dostarczanego pokarmu, w granicach ok.5% tygodniowo (1300-3000kcal). Jeśli pies startuje w wyścigach psich zaprzęgów, zapotrzebowanie pokarmowe utrzymuje się na maksymalnym poziomie sięgając w przypadku wyścigów sprinterskich 1800kcal, długodystansowych nawet 8000kcal dziennie. Nie można zaniedbywać okresu w którym następuje zmniejszanie intensywności treningów. Zarówno zmniejszanie obciążenia jak i racji pokarmowych powinno odbywać się stopniowo.
Optymalna dieta psa powinna zawierać głównie pokarmy białkowe pochodzenia zwierzęcego, takie produkty rzadko wywołują problemy żołądkowe, a są niezbędne w procesach odbudowy zużytych mięśni. Także stres związany z wysiłkiem, transportem, publicznością przyczynia się do zwiększenia zapotrzebowania organizmu w białko. Gdy podawana karma ma zbyt mało białka w suchej masie, lub jest ono niskiej jakości nierzadko doprowadza psy pracujące do anemii. Także tłuszcze, jakie pies otrzymuje powinny być wysokiej jakości. Są łatwo strawne, apetyczne i wysokoenergetyczne. Niekiedy mogą stanowić nawet 60% dawki pokarmowej, jednak do takiej diety psa trzeba przyzwyczajać stopniowo. Pokarm zawsze musi być świeży. Najbardziej pożądanymi tłuszczami są kwasy tłuszczowe (olej kokosowy, palmowy) i oczyszczone oleje z ryb, które wspomagają procesy gojenia mikro-urazów jelit. Im dłuższy przewidujemy wysiłek, tym większa powinna być zawartość tłuszczów w pokarmie, a mniejszy procent węglowodanów, których nadmiar jest dużo bardziej niebezpieczny niż niedobór. Trzeba pamiętać, że wszystkie składniki pokarmowe podawane psom muszą być najwyższej jakości. Nie można sądzić, że husky jako rasa pierwotna ma azbestowy żołądek i zadowoli się byle czym. Jedzenie złej jakości bardzo szybko odbije się na zdrowiu psa, najszybciej na wyglądzie sierści która stanie się matowa i nijaka.
Design by A&M